chinkier تخصصی اعتبار اجرای طرح بیمارستان

chinkier: تخصصی اعتبار اجرای طرح بیمارستان تخصیص اعتبار تکمیل بیمارستان بخش سلامت تحول نظام

گت بلاگز اخبار فرهنگی و هنری سینمای کشور عزیزمان ایران بهشت رانت خواران!

به گزارش بانی فیلم، زمانی مهران مدیری در یکی از آیتم های برنامه پربیننده «ساعت خوش» در پاسخ به سوالات فرد پشت دوربین که از سِمَت او در پروژه جویا می شد، خود را

سینمای کشور عزیزمان ایران بهشت رانت خواران!

سینمای کشور عزیزمان ایران بهشت رانت خواران!

عبارات مهم : ایران

سودجویان با جذب پولهای بادآورده ، دستمزدها را به نحوه کاذبی اوج می برند

به گزارش بانی فیلم، زمانی مهران مدیری در یکی از آیتم های برنامه پربیننده «ساعت خوش» در پاسخ به سوالات فرد پشت دوربین که از سِمَت او در پروژه جویا می شد، خود را همزمان بازیگر،صدابردار،تصویربردار، کارگردان، تهیه کننده و … معرفی می کرد و جهت اثبات ادعایش با یک طناب دوربین ها را سوییچ می کرد و با یک اشاره بوم را جا به جا !

حالا حکایت یکی – دو تن از فعالیت کنندگان در سینمای کشور عزیزمان ایران است که همزمان چند گلوگاه کلیدی در سینمای کشور عزیزمان ایران را با تمامیت خواهی به نفع خود «مصادره» کرده اند. چند نفری که با اقداماتی نظیر سنگ اندازی در راه اکران سایر فیلمها، بزرگنمایی راجع به فیلمهایی که مسئولیت ساخت و پخش آنها را در اختیار دارند و ارائه آمار جعلی فروش، پیش خرید بلیت فیلمهای خودی جهت جلوگیری از افشای خالی ماندن سالنها و اوج نگه داشتن کاذب کف فروش، اکران زیاد از وقت مصوبی که در نظامنامه تازه اکران قید شده است و انواع و اقسام کلک های دیگر، تنها مواردی از اقداماتی است که جریان موسوم به مافیای اکران به آنها متوسل می شود.

سینمای کشور عزیزمان ایران بهشت رانت خواران!

در کنار مافیای خزنده اکران اما، سینمای کشور عزیزمان ایران مدتهاست با آسیب دیگری نیز مواجه شده است هست. به نظر می رسد جدا از بعضی افرادی که سینما را محمل مناسبی جهت پولشویی تشخیص داده اند و سرمایه های هنگفت بادآورده را در گذر از کوچه سینما قانونی جلوه می دهند، بعضی از اهالی همین سینما هم دست به دست این افراد داده و سینما را صرفا بدل به یک بنگاه معاملاتی کرده اند. سینما از منظر این دست به عنوان نمونه سینماگر، محلی شده است جهت جذب پولهای کلان و توزیع آن در دایره بسته ای متشکل از چند نفر خودی. این خودی ها به یُمن این پول بادآورده، دستمزدهای نجومی می گیرند و به مرور قیمت خود را به نحوه کاذبی اوج می برند. نتیجه ولی چندان امیدوار کننده نیست؛ فیلم گیشه خوبی ندارد و بازیگران اتفاقا در همین فیلم ها بدترین بازی های خود را ارائه داده اند و کارگردان یک تنه هر چه اعتبار داشته به باد فنا داده است.

از آنسو دلالان دیروز، از قِبَل عناوینی همچون سرمایه گذاری و یا در روالی سخاوتمندانه،تهیه کنندگی پُز فرهنگی می دهند و بعد از مدت کوتاهی خود را در کسوت یکی از اهالی سینما هم جا می زنند.

این دست ابهامات بویژه در شبکه نمایش خانگی دیده شده است که در مواردی به پیگیری های قضایی انجامید. در سینما ولی هنوز روند پرداخت دستمزدهای کلان بدون ضابطه مندی خاصی جریان دارد و رانتخواری پشت ویترین فرهنگی گویا تازه جان گرفته است.

جریانی که از سوی مدیران سینمایی به هیچ وجه مورد توجه قرار نگرفته و به نظر می رسد در سکوت مشغول ضبط و ربط برنامه های آتی خود جهت تسلط کامل بر اداره سینماست.

به گزارش بانی فیلم، زمانی مهران مدیری در یکی از آیتم های برنامه پربیننده «ساعت خوش» در پاسخ به سوالات فرد پشت دوربین که از سِمَت او در پروژه جویا می شد، خود را

استمرار توجه نکردن به آسیب هایی که روند بی ضابطه بودن بر پیکره سینمای کشور عزیزمان ایران وارد می سازد شائبه مهیا بودن شرایط تولید و اکران سینمای کشور عزیزمان ایران را جهت حضور رانتخواران حرفه ای قوت می بخشد.

بانی فیلم تلاش دارد در سلسله گزارشهایی به افشای پنهانکاری ها و دست درازی های این جریان تمامیت خواه بر سینمای کشور عزیزمان ایران بپردازد.

***
محمد نیک بین:
برخی ارگانها با بودجه های کلان دستمزدها را غیرمنطقی اوج برده اند
محمد نیک بین تهیه کننده سینما متعقد است: این دستمزدهایی که در حال حاضر از منابع نامعلوم پرداخت می شود، طبیعتاً بخش شخصی به این سادگی از عهده اش برنمی آید.

تهیه کننده فیلم «ملی و راههای نرفته اش» راجع به اینکه بعضی از فیلمسازان و تهیه کنندگان از کجا بودجه های کلان می آورند و از این راه به سینما ضربه می زنند، به بانی فیلم گفت: در شرایطی که بعضی در سینما دستمزدهای کلان پرداخت می کنند، در نتیجه بخش شخصی در این شرایط نمی تواند با آن قدرتی که هر لحظه حرکت می کرد و فیلم می ساخت، به راه خودش ادامه دهد و به مسئله مالی برمی خورد. در این بین یک سری از ارگانها و سازمانها هم بودجه های کلانی را می آورند و صرف ساخت فیلم ها می کنند و با این کار خود بدون هیچ دلیلی، به یکباره دستمزدها را اوج برده اند. پیش از این روالی منطقی وجود داشت که دستمزدها طبق آن زیاد کردن پیدا می کرد، ولی یک دفعه با رقم های بسیار بالایی رو به رو شده است ایم. در این شرایط هنگامی که لازمه یک فیلم است که از بازیگران معروف استفاده کند، آن فیلم حداقل باید مینیمم ۷-۶ میلیارد بفروشد تا بتواند هزینه هایش را در بیاورد. حال آنکه در شرایط حاضر پرسشها و پرسشها پیچیده اکران هم وجود دارد که همین یک مقدار کارفیلمسازی را ریسک پذیر و سخت تر کرده است.

تهیه کننده فیلم «تسویه حساب» راجع به اینکه جهت حل بحران اکران و کوتاه کردن دست مافیا باید چه کار کرد، افزود: قبلاً روالی جهت تهیه کننده شدن وجود داشت و سلسله مراتبی باید طی می شد. در یک وقت حدود شاید ۷-۶ سال به یکباره تعدادی زیادی کارت تهیه کنندگی گرفتند، بدون آنکه سوابق مورد نیاز را داشته باشند. از آن وقت این پرسشها خودش را نشان داد و آینده نگری می شد که این اتفاقات خواهد افتاد.

تهیه کننده فیلم «آتش بس» در آخر راجع به اینکه نهادهای مسئول و شرکت سینمایی جهت برطرف این مسئله چه کار کرده اند، اظهار داشت: تا به حال نهادهای مسئول و شرکت سینمایی هیچ اقدامی نکرده اند.

سینمای کشور عزیزمان ایران بهشت رانت خواران!

***
ابراهیم وحیدزاده:
پول های بادآورده تأثیر منفی روی سینمای کشور عزیزمان ایران می گذارد
ابراهیم وحیدزاده اعتقاد دارد: قبل از انقلاب در سالهای ۵۶-۵۵ چنین اتفاقاتی افتاد؛ آنقدر هزینه سینما به علت بازیگر سالاری اوج گرفته بود که سینما احساس ورشکستگی میکرد و تولیدات یکی بعد از دیگری متوقف می شدند.

کارگردان «عشق فیلم» راجع به اینکه بعضی از فیلمسازان و تهیه کنندگان از کجا بودجه های کلان و بی ضابطه می آورند و از این راه به سینما ضربه می زنند، به بانی فیلم گفت: در اینکه پول های زیادی می آید و تأثیر منفی هم روی سینمای کشور عزیزمان ایران می گذارد شکی نیست. ولی اینکه از کجا این پول ها می آید، چون با این افراد برخورد نداشته ام، اطلاعی هم در این زمینه ندارم.
کارگردان «مجسمه» راجع به اینکه جهت حل بحران اکران و کوتاه کردن دست مافیا باید چه کار کرد، افزود: راه حل به این معنا ندارد؛ فقط به یک سابقه تاریخی می توانم اشاره کنم و آن اینکه قبل از انقلاب در سالهای ۵۶-۵۵ آنقدر هزینه سینما به علت همین اتفاقات بازیگرسالاری اوج گرفته بود که سینما عملاً احساس ورشکستگیی می کرد و تولیدات متوقف می شد. هر چندپس از چندبار توقف این دست تولیدات، کم کم دوباره سینما جان گرفت و دوباره شروع به کار کرد و با رقمهای متناسب با بودجه ای که می شد، سر و شکل گرفت ولی بعد از چندی دوباره همان دایره معیوب را از سر گرفتیم. با فشار دولتی بعید می دانم این قضیه را بتوان حل کرد. باید تن بدهیم شرایط به نقطه ای برسد که نتواند پیشروی بشتری کند و یا اینکه بیاییم کمک کنیم به فیلم هایی که با هزینه کمتر و بدون استفاده از سوپراستارها ساخته می شوند و طبعا زیاد دلواپس ضرر و زیان ارزش نیستند. تماشاگران هم اگر این فیلم را ببینند و دوست داشته باشند، کم کم این دست تولیدات جهت خودشان جای مناسبی پیدا خواهند کرد و سمت و سوی کارهایی که الان زیاد متداول هست، کم کم به سمت فیلم های ارزشی و هنری خواهد رفت و این حرکت جهت سینما و تماشاگر بهتر خواهد بود. ضمن اینکه تماشاگر هم غیر از آنکه فیلمی با درونمایه سرگرم کننده می بیند، از ابعاد هنری و فرهنگی آن هم می آموزد.

***
جمال گلی:
بی عدالتی در اکران بیداد می کند هیچ برخوردی هم نمی شود
تهیه کننده «به وقت خماری» که این روزها در حال اکران هست، اعتقاد دارد: تناوب اکران ما متأسفانه دارای یک خودسَری شده است و عده ای خاص با یک سری تصمیمات شخصی و سلیقه ای با توجه به مناسباتی که جهت خودشان به صرفه هست، در مورد آن تصمیم گیری می کنند.
جمال گلی راجع به اینکه چقدر با پرسشها مافیای اکران درگیر بوده،به بانی فیلم گفت: به عقیده من تمام آنچه که راجع به مافیای اکران گفته می شود، واقعیت دارد، ولی ترجیح می دهم به جای کلمه مافیا از اصطلاح خودسَری استفاده کنم. اینکه تناوب اکران ما متأسفانه دارای یک خودسَری شده است و عده ای خاص با یک سری تصمیمات شخصی و سلیقه ای با توجه به مناسباتی که جهت خودشان به صرفه هست، تصمیم گیری می کنند و هیچکسی هم جلوی اینها نمی ایستد تا قانون را تذکر بدهد و یادآوری کند. این خودسَری که الان در بحث اکران در سینمای کشور عزیزمان ایران وجود دارد، محصور به مسئله مافیا نمی شود. اساساً سینمای کشور عزیزمان ایران آنقدر تناوب اقتصادی عجیب و غریبی ندارد که مافیا بخواهد در آن شکل بگیرد، ولی این واقعاً ظلم به حقوق عده زیادی از آدمهاست که در این تناوب کار می کنند و فیلم می سازند و آنرا با مشکل فراوان به اکران می رسانند؛ آن هم یک اکران کاملاً تمامیت خواهانه براساس یک سری چیزهایی که در ذهن خودشان شکل گرفته هست. او افزود: به عنوان نمونه در پردیس کورش ۲۲ سانس در یک روز جهت یک فیلم در نظر می گیرند و این یعنی یک فیلم خاص هر یک ربع یک بار سانس دارد. بعد با این وصف اگر تعادلی وجود داشته باشد، رکوردی شکل نمی گیرد و همه چیز در تناسب جلو می رود. به شخصه این شکایت و گله ام را به خدا می سپارم و بعد این دوستان ظالم را می سپارم به خدا خودش با اینها برخورد کند. این اتفاقی است که در بی تفاوتی مسئولان افتاده وتداوم یافته و جهت حل آن کاری هم از دست ما برنمی آید. به اصطلاح خیلی تنه درخت نیرومند تر از چیزی شده است که ما فکرش را می کنیم.

تهیه کننده فیلم «پایان شب» راجع به اینکه جهت حل بحران اکران و کوتاه کردن دست مافیا باید چه کار کرد، افزود: به نظرم مجموعه ای مثل شورای صنفی یا کانون پخش کنندگان باید ورود کند. نماینده تهیه کنندگان در این گروه سید محمود رضوی که فرد ظاهراً اعتقاد و با تقوایی هم هست، باید با یک نگاه عمیق و منصفانه د از حقوق فیلم ها و تهیه کنندگان دفاع کند و اجازه ندهد چنین مسئله ای صورت بگیرد. الان در جریان پخش فیلم ها واقعاً بی عدالتی ها بیداد می کند و هیچ اتفاقی هم در جهت جلوگیری از آن نمی افتد. من یک میلیارد تومان ضرر کنم اتفاق خاصی نمی افتد، ولی در نظر بگیرید بر اثر این چرخه، ۸۰-۷۰ نفر از آدمهایی که کار کرده اند، دیگر نمی توانند کار کنند. یک مجموعه از بین بردن می شود، یک تهیه کننده از بین بردن می شود و… کل ماجرا بزودی محصور به یکی- دو نفر می شود. باید انجمن های صنفی تهیه کنندگان در خصوص یک سری از سینماها و پخش کنندگان تصمیمی قاطع بگیرند و یکسان باشند و روی حرف هایشان بایستند تا این خودسَری از بین رفته و تبدیل به یک قانون یا چهارچوب نظام مند شود. وزارت ارشاد یا شورایی مسئول باید به این مسئله پیگیری کند.مگر اینکه خودشان در تخلف شریک یا سهیم باشند و عدالت را رعایت نکنند که آن وقت نمی دانیم به چه کسی باید شکایت و گلایه کنیم.

به گزارش بانی فیلم، زمانی مهران مدیری در یکی از آیتم های برنامه پربیننده «ساعت خوش» در پاسخ به سوالات فرد پشت دوربین که از سِمَت او در پروژه جویا می شد، خود را

این تهیه کننده سینما در آخر اظهار داشت: با این حال فکر نمی کنم کاری کرده باشند یا بتوانند انجام دهند. مثل این می ماند که خیابان یک طرفه را بخواهیم دو طرفه کنیم. حل این مسئله نیاز به مجموعه ای از هماهنگی ها دارد. باید مجموعه ای کنار هم قرار گیرند و با هم مشورت کنند تا به یک جمع بندی برسند و تصمیم بگیرند و اجرایش کنند. هنگامی که این مجموعه همدل نیستند و دست به دست هم نمی دهند تا جهت اجرای یک تصمیم ایستادگی کنند، خب طبیعتاً از یک جایی فنر بیرون می زند و باز همان چیزی که اول بوده، می شود و هیچ تغییری در این سیستم داده نمی شود. مگر اینکه کانون پخش کنندگان و تهیه کنندگان کنار هم بنشینند، یک قانون ضابطه مند بنویسند و این سر و صداهایی که از همه طرف در می آید به یک شکلی واحد درآید تا حداقل فیلم ها در یک تعادل و عدالت اکران شوند و مردم بتوانند تصمیم بگیرند آنچه که بهتر است را ببینند.

***
سید امیر سیدزاده:
مافیای اکران صد در صد وجود دارد
سید امیر سیدزاده که دو فیلم «ناخواسته» و «شماره ۱۷ سهیلا» را اخیراً روی پرده داشته، اعتقاد است: اگر قرار باشد فیلمی را زمین بزنند، خیلی خوب زمین می زنند!

این تهیه کننده راجع به اینکه چقدر با آنچه مافیای اکران خوانده می شود، درگیر بوده و چقدر به وجود آن باور دارد، به بانی فیلم گفت: مافیای اکران صد در صد وجود دارد. بنده تجربه عملی اش را در دو تجربه فیلم های «ناخواسته» و «شماره ۱۷ سهیلا» داشتم. اول اینکه فیلم مرا لابه لای فیلم هایی که صرفا گیشه ای هستند، گذاشتند. جالب آنکه مدعی هم هستند به اصطلاح برنامه ریزی سینما را درست انجام می دهند و به همه با عدالت نگاه می کنند، در صورتی که چنین چیزی نیست و برنامه ای از قبل طراحی شده است هست. به عنوان نمونه فیلم «ناخواسته» را در ماه رمضان اکران کردند، در حالی که سانس هایی در ساعت های ۱۲:۳۰، ۱۵ و ۱۹ به آن تعلق گرفته بود و تماشاگر نداشت. سانس هایی که هیچکس به علت همزمانی با ساعتهای پیش از ماه رمضان و هم گرم بودن هوا، در آنها به سینما نمی رود. این طوری فیلم «ناخواسته» را نابود کردند. فیلم «شماره ۱۷ سهیلا» هم دقیقاً همزمان با شروع مسابقه های جام جهانی به سرگروهی پردیس کورش ۲ هفته اکران محدود داشت. سانس های این فیلم را طبق جدول نگاه کنید همه سانس های ۹:۳۰، ۱۰:۳۰ ، ۱۲، ۱۵، ۱۹ بود که در این هوای گرم جهت سینما رفتن کسی از منزل بیرون نمی زند. در مسابقه های جام جهانی سانس خوب سانس بعد از مسابقه های یا قبل از آن بود. تازه امسال شکست طرح از افطار تا سحر در ماه رمضان تبعاتی داشت که طی آن سینماها خلوت شد و کسی به سراغ سینما نرفت. فیلم من که با سرگروهی پردیس کورش اکران شد تنها شش سالن گرفت و سانس هایش در ساعت هایی بود که فقط که دو- سه نفر به سینما می روند. به همین بهانه می گویند چون فیلم به حد نصاب نرسیده پول بلیت مردم را بعد می دهند یا به تماشاگر می گویند فیلم دیگری را نگاه کند! اگر قرار باشد فیلمی را زمین بزنند خیلی خوب زمین می زنند و بعد زمینه را فراهم می کنند تا من فیلمساز اجتماعی ساز ناگزیر از بین بردن شوم. ۲۳ سالن به فیلم «شماره ۱۷ سهیلا» با سانس های بد داده اند ولی در یک روز به فیلم «هزارپا» ۱۵۰ سالن می دهند، این کجا عدالت است؟! چه کسی تصمیم می گیرد؟! چه کسی نظارت می کند؟! همین باعث می شود فیلم اجتماعی خوب زمین بخورد. تماشاگر از فیلم «شماره ۱۷ سهیلا» راضی است ولی فیلم نمی فروشد، دلیلش این است که مافیای اکران با نقشه، نشانه و برنامه ریزی شده است این فیلم را لا به لای فیلم های دیگر می گذارد و درست با شروع مسابقه های جام جهانی با سانس های بسیار بد که نمی فروشد. بعد هم می گویند نفروخت تا فیلم را سریعتر از روی پرده پایین بیاورند و جار میزنند فیلم نتوانست کف فروش را پُر کند. کسانی که در اکران جولان می دهند کسانی هستند که سینما به تعداد کافی دارند و سرمایه گذار در فیلم هم هستند یعنی از سه جهت سود می برند، هم سینمادار هم پخش کننده هم در فیلم شریک هستند. کسی توان مسابقه با آنها را ندارد و دو- سه نفر هم زیاد نیستند. مسوولان دولتی حالا یا نادان و جاهل به این قضایا هستند یا دانا و شریک با اینها هستند، چون هیچ نظارتی در این باره ندارند. من امیر سیدزاده که بعد از ۵ سال فیلم «ناخواسته» را اکران کرده ام، آیا باید چنین قضیه ای برایم به وجود بیاید؟! آیا باید ۵ سال در نوبت اکران باشم؟! سال ۹۲ فیلم ساخته ام سال ۹۷ اکران شد، این کجا عدالت است؟! آیا فیلم «ناخواسته» فیلم بدی هست؟! فیلمی که هم از لحاظ داستان و هم از لحاظ بازیگر قابل توجه است و بشدت درام اجتماعی خوبی دارد و در شش جشنواره جهانی هم جایزه گرفته. فیلم «شماره ۱۷ سهیلا» هم به یکی از مباحث مهم امروز جامعه، یعنی زیاد کردن سن ازدواج زن ها که به شکل بحران درآمده است می پردازد. امروز مافیای اکران این فیلم ها که دردی اجتماع را مطرح می کنندف با نقشه و برنامه طراحی شده است زمین می زند که زمینه جهت پخش فیلم خودشان مساعد تر شود. آیا واقعا مسوولان فرهنگی ما مطلعند، ولی توان مقاومت در برابر این مافیا را ندارند.

تهیه کننده فیلم «شماره ۱۷ سهیلا» راجع به اینکه جهت حل بحران اکران و کوتاه کردن دست مافیا باید چه کار کرد، افزود: گفته اند کمیته نظارت بر تخلفات اکران به ریاست سید ضیا هاشمی تشکیل شده است است که او به اصطلاح نماینده خاص معاونت سینمایی است و قرار است با این قضایا برخورد کنند، ولی ما برخوردی حداقل در این دو- سه هفته ندیده ایم. آیا یک فیلم بالای ۱۰۰ سالن دارد، ولی از آنسو، یک فیلم ۲۰ سالن تک سانس می گیرد! دستهایی پنهان با عمد این قضیه را راهبری می کند. فکر می کردم سیدضیا هاشمی آمده تا یک مقدار فعال تر برخورد کند، ولی در این چند هفته برخوردی مشاهده نشد. فیلم های بنده هم در اکران از بین رفت و هر دو فیلم ام ۱۰۰ میلیون تومان هم نفروختند؛آن هم به علت سیاست غلطی که در اکران پیاده می شود. امیدوارم در فیلم های بعدی این اتفاقات رخ ندهد و مسوولان یک مقدار فعال تر با این قضیه برخورد کنند.

سینمای کشور عزیزمان ایران بهشت رانت خواران!

تهیه کننده فیلم «مادر قلب اتمی» در آخر خاطرنشان کرد: نهادهای مسوول و شرکت سینمایی تا به حال هیچ اقدامی نکرده اند. من فیلمساز اجتماعی ۱۲ کارگردان را با سرمایه شخصی ام کارگردان کردم، از بهنام بهزادی گرفته تا نقی نعمتی، تینا پاکران، علی احمدزاده، برزو نیک نژاد، محمود غفاری، علی فخرموسوی همه را با هزینه های شخصی بدون اینکه یک ریال پول از شرکت سینمایی، بنیاد فارابی، مرکز گسترش و …گرفته باشم. صورت هایی که اغلب الان کارگردان مطرحی شده است اند و به جامعه سینمایی کشور معرفی ارزش کرده ام. تعجب می کنم که می بینند و اصلاً تصویر العملی نشان نمی دهند؟! این ظلم بزرگی است به کسانی که فیلم مستقل می سازند.

واژه های کلیدی: ایران | سینما | سینمای | سینمایی | پخش کننده | تهیه کننده | اخبار فرهنگی و هنری

دانلود


دانلود فایل ها

نویسنده : topsblog